ยางลบ (อเมริกัน: eraser บริติช: rubber) คือเครื่องเขียนชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับลบรอยดินสอหรือปากกาที่เขียนบนวัสดุอย่างหนึ่งเช่นกระดาษ โดยใช้ยางลบถูไปมาจนรอยเขียนหายไป และดินสอส่วนมากมักจะมียางลบติดมาด้วยเพื่อใช้ควบคู่กัน ยางลบนั้นทำมาจากยางเป็นหลัก แต่สำหรับยางลบที่ใช้งานเฉพาะทางก็อาจผลิตด้วยไวนิล พลาสติก หรือยางในธรรมชาติอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนมากจะพบเป็นสีขาว แต่ก็สามารถผลิตให้เป็นสีอื่น ๆ ได้เช่น ดำ แดง เขียวเพื่อความสวยงาม น่าใช้ แต่ส่วนมากจะใช่เป็นสีดำและสีขาวเพราะหาง่าย

ประวัติ

ยางลบที่ปลายดินสอ
ผู้คนในสมัยก่อนที่จะมียางลบ พวกเขาใช้ขนมปังสีขาวที่ไม่มีขอบเพื่อลบรอยดินสอแกรไฟต์และถ่านหิน ซึ่งวิธีนี้บางครั้งยังมีการใช้อยู่โดยศิลปินสมัยใหม่

ในปี ค.ศ. 1770 วิศวกรชาวอังกฤษชื่อ เอดเวิร์ด แนร์น (Edward Nairne) ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นยางลบที่ทำจากยางเป็นคนแรก เหตุที่แนร์นค้นพบยางลบคือเขาไปหยิบก้อนยางแทนที่จะเป็นขนมปังมาถูรอยดินสอโดยไม่ได้ตั้งใจ และค้นพบคุณสมบัติในการลบของยาง จากนั้นจึงเริ่มผลิตยางลบออกขาย และมีการรายงานว่ายางลบของเขามีราคา 3 ชิลลิงต่อครึ่งลูกบาศก์นิ้ว ซึ่งแพงมากในสมัยนั้น

อย่างไรก็ตาม ยางลบก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสะดวกสบายไปมากกว่าขนมปัง เนื่องจากยางลบในขณะนั้นสามารถเน่าเสียและย่อยสลายได้เหมือนขนมปัง ต่อมาในปี ค.ศ. ชาลส์ กู๊ดเยียร์ ค้นพบกระบวนการวัลคาไนเซชัน ซึ่งเป็นวิธีการรักษายางและทำให้เป็นวัสดุที่คงทนถาวร ยางลบที่ทำจากยางวัลคาไนซ์จึงเป็นที่นิยมจนถึงปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1858 ไฮเมน ลิปแมน (Hymen Lipman) จากฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จดสิทธิบัตรในการติดยางลบเข้ากับปลายดินสออีกข้างหนึ่งเป็นครั้งแรก แต่ในภายหลังถูกยกเลิกเนื่องจากเป็นเพียงการนำอุปกรณ์สองชนิดประกอบเข้าด้วยกัน มากกว่าที่จะเป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่[

อนุทิน หรือ ไดอารี (อังกฤษ: diary) เป็นการบันทึก แรกเริ่มบันทึกในรูปแบบของสมุด ซึ่งแยกข้อมูลเป็นวัน รายงานสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน ในแต่ละช่วงเวลา อนุทินบางครั้งยังมีจุดประสงค์ ลักษณะ ความศิวิไลซ์ของมนุษย์ รวมถึงการบันทึกของรัฐบาล การบันทึกทางธุรกิจ การบันทึกทางทหาร โรงเรียนหรือผู้ปกครองบางคนสอนเด็กให้เขียนอนุทิน เพื่อแสดงความรู้สึกและความคิดออกมา

ขณะที่อนุทินแสดงข้อมูลเกี่ยวกับบันทึกชีวิตประจำวัน ประวัติของตัวเอง หรือประวัติชีวิต ผู้เขียนบันทึกแสดงรายละเอียด ข้อมูลส่วนตัว โดยส่วนมากตั้งใจบันทึกเป็นเรื่องส่วนตัว หรือในกลุ่มเพื่อน หรือญาติด้วยกัน แต่ในปัจจุบันอนุทินบางคนก็มีการเผยแพร่ออกไป อย่างของ อันเนอ ฟรังค์, อลัน คลาร์ก, โทนี เบ็นน์ หรือ ไซมอน เกรย์ ที่มีการตีพิมพ์ออกมาเพื่อเป็นการแก้ต่างตัวเอง หรือเพื่อผลประโยชน์ อนุทินที่มีชื่อเสียงของไทย เช่น ไดอารีของสมเด็จเจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ

ความหมายอื่นของอนุทิน ยังหมายถึงสิ่งพิมพ์ของอนุทินที่เขียนขึ้น หรืออาจหมายถึงในรูปแบบทางอิเล็กทรอนิกส์ อย่าง บล็อก เป็นต้น

กรดไฮโดรฟลูออริก เป็นสารละลายของไฮโดรเจนฟลูออไรด์ในน้ำ แม้ว่าจะมีฤทธิ์กัดกร่อนอย่างแรงและยากแก่การใช้งาน กรดนี้เป็นเพียงกรดอ่อนเท่านั้น กรดไฮโดรฟลูออริกใช้เป็นแหล่งของฟลูออรีนในการสังเคราะห์สารประกอบต่างๆ ทั้งยาและพอลิเมอร์ เช่น เทฟลอน คนทั่วไปรู้จักกรดไฮโดรฟลูออริกในฐานะกรดกัดแก้ว เพราะกรดชนิดนี้ทำปฏิกิริยากับซิลิกอนไดออกไซด์ได้ เนื่องจากความกัดกร่อนที่กรดนี้มีต่อแก้วและโลหะ ตามปกติจึงมักเก็บในบรรจุภัณฑ์พลาสติก[3]

แก๊สไฮโดรเจนฟลูออไรด์เป็นสารพิษรุนแรงที่สามารถสร้างความเสียหายต่อปอดและกระจกตาอย่างทันทีและถาวร ในขณะที่กรดไฮโดรฟลูออริกเป็นสารพิษทางการสัมผ้สที่สามารถทำให้ผิวหนังไหม้และเนื้อเยื่อตายโดยไม่รับรู้ความเจ็บปวดในตอนแรก นอกจากนี้ ยังสามารถรบกวนกระบวนการเมแทบอลิซึมของแคลเซียม ทำให้หัวใจวายและเสียชีวิตได้

ความเป็นกรด
กรดไฮโดรฟลูออริกเป็นกรดอ่อน เพราะมีค่าคงที่การแตกตัวต่ำกว่ากรดแก่ ไม่แตกตัวสมบูรณ์ในน้ำ โดยเกิดสมดุลดังสมการ

HF + H2O ⇌ H3O+ + F−

ซึ่งกรดนี้เป็นกรดไฮโดรฮาลิกเพียงตัวเดียวที่ไม่เป็นกรดแก่

อย่างไรก็ตาม เมื่อความเข้มข้นของ HF สูงขึ้น ความเป็นกรดจะเพิ่มขึ้นได้อย่างยิ่งยวด เนื่องจากสมดุลที่เรียกว่า โฮโมแอสโซซิเอชัน (่homoassociation) ดังสมการ

3 HF ⇌ H2F+ + FHF−

ทำให้เกิดไบฟลูออไรด์ไอออน (FHF−) ที่มีความเสถียรมากจากพันธะไฮโดรเจนระหว่าง F กับ H[4]

การผลิต
กรดไฮโดรฟลูออริกส่วนใหญ่ในปัจจุบันผลิตจากปฏิกิริยาระหว่างแร่ฟลูออไรต์ (CaF2) กับกรดซัลฟิวริกเข้มข้น ที่อุณหภูมิ 265 °C เกิดเป็นกรดไฮโดรฟลูออริกกับแคลเซียมซัลเฟตดังสมการ:

CaF2 + H2SO4 → 2 HF + CaSO4

นอกจากนี้ กรดไฮโดรฟลูออริกยังเป็นผลพลอยได้ในกระบวนการผลิตกรดฟอสฟอริกจากแร่อะพาไทต์ เนื่องจากแหล่งแร่อะพาไทต์มักมีฟลูออโรอะพาไทต์ปนอยู่ด้วย ซึ่งเมื่อนำไปย่อยโดยกรดจะให้สายแก๊สผสมของซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (จากกรด) น้ำ กรดไฮโดรฟลูออริก และของแข็งปนเปื้อนอิ่น ๆ เมื่อแยกของแข็งออกและนำไปผ่านกรดซัลฟิวริกกับโอเลียม จะได้แก๊สไฮโดรเจนฟลูออไรด์แห้ง โดยในการผลิตนี้ เนื่องจากกรดไฮโดรฟลูออริกมีอำนาจกัดกร่อนสูง จะเกิดการสลายตัวของแร่กลุ่มซิลิเกตให้กรดฟลูออโรซิลิสิก (H2SiF6) ไปควบคู่กันเสมอ[3]

ประโยชน์
[icon]
ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้
ความปลอดภัย
กรดไฮโดรฟลูออริกมีฤทธิ์กัดกร่อนอย่างแรงและเป็นพิษต่อการสัมผัส โดยกรดไฮโดรฟลูออริกมีความสามารถที่จะทะลุผ่านเนื้อเยื่อไปได้ การสัมผัสทางตาหรือผิวหนังการหายใจ หรือการบริโภค จึงเป็นเส้นทางที่นำไปสู่การเป็นพิษได้ง่าย และเนื่องจากกรดไฮโดรฟลูออริกจะไปรบกวนการทำงานของระบบประสาท การทำลายเนื้อเยื่อโดยกรดไฮโดรฟลูออริกจึงอาจไม่รู้สึกเจ็บในตอนแรก ผู้ถูกกรดอาจจะไม่รู้ตัวในทันทีและเกิดความล่าช้าในการตอบสนองกับอันตรายที่เกิดขึ้น อาการของการถูกกรดไฮโดรฟลูออริกได้แก่ การระคายเคืองลูกตา ผิวหนัง จมูก และลำคอ การไหม้ของลูกตาหรือผิวหนัง เยื่อจมูกอักเสบ หลอดลมอักเสบ ปอดบวมน้ำ และความเสียหายต่อกระดูก

เมื่อกรดไฮโดรฟลูออริกเข้าสู่ระบบเลือดแล้ว จะไปทำปฏิกิริยากับแคลเซียมไอออนในเลือด เกิดเป็นแคลเซียมฟลูออไรด์ที่ไม่ละลายน้ำ อาจทำให้หัวใจวายได้ โดยรอยไหม้ที่กว้างกว่า 160 ตารางเซนติเมตร ถือว่าอันตรายต่อการเกิดพิษในระบบเลือดและเนื้อเยื่อ ด้วยสาเหตุนี้การต้านพิษกรดไฮโดรฟลูออริกจึงใช้แคลเซียมกลูโคเนต ซึ่งเป็นแหล่งแคลเซียมไอออน โดยการล้างแผลไหม้ด้วยน้ำและเจลแคลเซียมกลูโคเนต 2.5%[5] หรือสารละลายเฉพาะอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกรดซึมเข้าไปในผิวหนัง จึงจำเป็นต้องพบแพทย์ต่อไป[6]

ใน คณิตศาสตร์เชิงการจัด หลักการเพิ่มเข้าและตัดออก (อังกฤษ: inclusion–exclusion principle) เป็นสมการแสดงความสัมพันธ์ของจำนวนสมาชิกของเซตจำกัดสองเซตที่นำมายูเนียนกัน โดยหากกำหนด A และ B เป็นเซตจำกัดแล้ว

{\displaystyle |A\cup B|=|A|+|B|-|A\cap B|.\,}{\displaystyle |A\cup B|=|A|+|B|-|A\cap B|.\,}
ความหมายของสมการนี้คือจำนวนสมาชิกของเซตจำกัดสองเซตที่นำมายูเนียนกัน มีค่าเท่ากับผลบวกของจำนวนสมาชิกของเซตทั้งสอง ลบกับจำนวนสมาชิกของอินเตอร์เซกชันของเซตทั้งสอง ในทำนองเดียวกัน สำหรับสามเซต A, B และ C

{\displaystyle |A\cup B\cup C|=|A|+|B|+|C|-|A\cap B|-|A\cap C|-|B\cap C|+|A\cap B\cap C|.\,}{\displaystyle |A\cup B\cup C|=|A|+|B|+|C|-|A\cap B|-|A\cap C|-|B\cap C|+|A\cap B\cap C|.\,}
สมการนี้สามารถเห็นได้โดยการนับพื้นที่ส่วนต่างๆตามแผนภาพเวนน์-ออยเลอร์ด้านขวา


แต่ละพจน์ของสูตรทำให้การนับถูกเพิ่มขึ้นทีละนิด จนสุดท้ายแต่ละบริเวณของแผนภาพเวนน์-ออยเลอร์ถูกนับหนึ่งครั้งพอดี
สำหรับกรณีทั่วไปของหลักการนี้ ให้ A1, ..., An เป็นเซตจำกัด แล้ว

{\displaystyle {\begin{aligned}{\biggl |}\bigcup _{i=1}^{n}A_{i}{\biggr |}&{}=\sum _{i=1}^{n}\left|A_{i}\right|-\sum _{i,j\,:\,1\leq i<j\leq n}\left|A_{i}\cap A_{j}\right|\\&{}\qquad +\sum _{i,j,k\,:\,1\leq i<j<k\leq n}\left|A_{i}\cap A_{j}\cap A_{k}\right|-\ \cdots \ +\left(-1\right)^{n-1}\left|A_{1}\cap \cdots \cap A_{n}\right|\end{aligned}{\displaystyle {\begin{aligned}{\biggl |}\bigcup _{i=1}^{n}A_{i}{\biggr |}&{}=\sum _{i=1}^{n}\left|A_{i}\right|-\sum _{i,j\,:\,1\leq i<j\leq n}\left|A_{i}\cap A_{j}\right|\\&{}\qquad +\sum _{i,j,k\,:\,1\leq i<j<k\leq n}\left|A_{i}\cap A_{j}\cap A_{k}\right|-\ \cdots \ +\left(-1\right)^{n-1}\left|A_{1}\cap \cdots \cap A_{n}\right|\end{aligned}
โดย |A| บอกถึงจำนวนสมาชิกของเซต A ชื่อหลักการนี้มีมาจากการที่เพิ่มจำนวนสมาชิกของเซตเข้าไปเกินและตัดส่วนที่เกินทิ้ง

สูตรนี้คิดค้นโดย Abraham de Moivre แต่หนังสือบางเล่มมีการกล่าวถึง Daniel da Silva, เจมส์ โจเซฟ ซิลเวสเตอร์ (Joseph Sylvester) หรือ อ็องรี ปวงกาเร (Henri Poincaré) ในฐานะผู้ร่วมพัฒนาหลักการนี้ด้วย[ต้องการอ้างอิง]

สำหรับกรณีสามเซต A, B, C หลักการเพิ่มเข้าและตัดออกสามารถแสดงโดยแผนภาพเวนน์-ออยเลอร์ตามภาพด้านขวา

หินปูน (อังกฤษ: limestone) เป็นหินในกลุ่มหินตะกอน มีชื่อวิทยาศาสตร์ที่รู้จักกันในหมู่นักธรณีว่า แร่แคลไซต์ (Calcite)(CaCO3) เป็นหินตะกอนคาร์บอเนต เกิดจากการทับถมของตะกอนคาร์บอเนตในท้องทะเล ทั้งจากสารอนินทรีย์ และซากสิ่งมีชีวิต เช่น ปะการัง และกระดองของสัตว์ทะเล ซึ่งถับถมกันภายใต้ความกดดันและตกผลึกใหม่เป็นแร่แคลไซต์จึงทำปฏิกิริยากับกรด เนื้อแน่นละเอียดทึบ มีสีออกขาว เทา ชมพู หรือสีดำ เพราะฉะนั้น อาจมีซากดึกดำบรรพ์ในหินได้ เช่น ซากหอย ปะการัง ภูเขาหินปูนมักมียอดยักแหลมเป็นหน้าผา และเป็นหินที่ละลายน้ำได้ดี

บริเวณที่พบ จังหวัดสระบุรี เพชรบุรี กระบี่ นครศรีธรรมราช พังงา ราชบุรี กาญจนบุรี
ประโยชน์ ใช้ในอุตสาหกรรมการทาง ทำถนน ทางรถไฟ ทำปูนขาว เผาทำปูนซิเมนต์ ปูนขาว หรือปูนกินหมาก ทำแคลเซียมคาร์ไบด์ ทำวัสดุทนไฟ ทำปุ๋ย และทำสีผม

ไนท์ออนบาลด์เมาเทน (อังกฤษ: Night on Bald Mountain หรือ Night on Bare Mountain) เป็นผลงานประพันธ์ของโมเดสต์ มูสซอร์กสกี (1839-1881) คีตกวีชาวรัสเซีย โดยได้รับอิทธิพลมาจากบทกวี และตำนานเกี่ยวกับมนต์ดำของแม่มด มูสซอร์กสกีเขียนงานดนตรีชิ้นนี้เสร็จเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1867 ตรงกับคืนก่อนวันสมโภชฉลองเทศกาลของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เขาจึงตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้ว่า St. John's Night on the Bare Mountain แต่ผลงานชิ้นนี้กลับไม่ได้รับความนิยม ไม่เคยได้รับการบรรเลงอีกเลยตลอดชั่วชีวิตของเขา[1]

หลังจากมูสซอร์กสกีเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1881 เพื่อนสนิทของเขา คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ได้นำผลงานชิ้นนี้มาเรียบเรียงใหม่ เป็นแฟนตาเซีย ใช้ชื่อว่า A Night on the Bare Mountain (รัสเซีย: Ночь на лысой горе, Noch' na lysoy gorye) ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1886 และกลายเป็นงานดนตรีที่ได้รับความนิยมนำมาใช้แสดงสด[ต้องการอ้างอิง]

นอกเหนือจากผลงานเรียงเรียงโดยริมสกี-คอร์ซาคอฟแล้ว Night on Bald Mountain ฉบับที่ได้รับการเรียบเรียงโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี และนำมาใช้ในภาพยนตร์ แฟนเทเชีย ในปี ค.ศ. 1940 ก็ยังเป็นที่นิยมมาจนถึงปัจจุบัน

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ประสปการณ์ชุุ้า ั้นนำจากต่างประเทศไปกับลาซาด้า! ให้คุณได้เลือกช้อปสินค้าชั้นนำจุุาา ในต่างประเทศส่งตรงถึงหน้าบ้านคุุุุา าที่แสดงเป็นราคาสุทธิที่รวมภาษีุุ๸๸๸ ล้ว ซึ่งลูกค้าไม่ต้องชำระค่าใช้จ๸่๸ ติม เพื่อให้ลูกค้ามั่นใจได้ว่าจะ๹ รับสินค้าที่ตรงกับการสั่งซื้อขอุุกุ ุณาตรวจสอบ ประเภทของสินค้า, รายละุุเ า, เงื่อนไขการรับประกัน และนโยบายุุุา ้า ทุกครั้งก่อนทำการสั่งซื้อ

บิกีนี (อังกฤษ: bikini) โดยทั่วไปคือชุดว่ายน้ำสองชิ้นซึ่งประกอบด้วยท่อนล่างในลักษณะกางเกงชั้นในที่ปกปิดช่วงขาหนีบและบั้นท้ายของผู้หญิง และท่อนบนลักษณะเสื้อชั้นในที่ปกปิดหน้าอก ซึ่งเปิดเผยร่างกายในส่วนกลางลำตัว รวมทั้งสะดือและเอว[1][2] ขนาดของบิกีนีชิ้นล่างมีหลากหลายตั้งแต่ปกปิดเต็ม จนถึงที่เปิดเผยแบบ ธองหรือจีสตริง

บิกีนีในยุคใหม่ทำให้เป็นที่นิยมโดยวิศวกรชาวฝรั่งเศส หลุยส์ เรอาร์ และนักออกแบบแฟชั่น ฌัก แอ็ง ณ กรุงปารีส ในปี พ.ศ. 2489 การริเริ่มนำมาใช้ก่อให้เกิดข้อขัดแย้ง และหลายประเทศทางตะวันตกมีการห้ามในบริเวณชายหาดและพื้นที่สาธารณะหลายแห่ง โดยทางสำนักวาติกันได้ประกาศให้เป็นสิ่งผิดศีลธรรม[3] บิกีนีได้รับความนิยมขึ้นโดย บรีฌิต บาร์โด และเออร์ซูล่า แอนเดรส และได้กลายมาเป็นที่ใช้กันทั่วไปในประเทศตะวันตกในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 (ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง 2512)

บิกีนีรูปแบบดั้งเดิมที่พัฒนาขึ้นตามแนวคิดวัฒนธรรมร่วมสมัย ให้ความหมายเชิงบวกโดยใช้คำที่แสดงความหลากหลายในการอธิบายรูปแบบของชุดที่หลายหลายเช่นกัน รูปแบบต่าง ๆ นี้ถูกใช้เพื่อการส่งเสริมทางการโฆษณาเป็นหลัก และเพื่อการจัดหมวดหมู่ในอุตสาหกรรมซึ่งไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับคนทั่วไป โดยถูกเรียกรวมว่าเป็นบิกีนีรูปแบบต่าง ๆ บิกีนีรูปแบบต่าง ๆ มักมีชื่อที่ลงท้ายด้วย –กีนี และ –อีนี เช่น ไมโครกีนี แทงกีนี ไตรกีนี พิวบิกีนี แบนโดกีนี และ สเกิร์ตตินี คำที่ใช้เรียก และคำที่สร้างขึ้นใหม่ได้ถูกนำมาใช้โดยไม่เกี่ยวกับบิกีนีแบบดั้งเดิมที่หมายถึงชุดว่ายน้ำสองชิ้นของผู้หญิง เช่น นำไปใช้อธิบายถึงแบบชุดชั้นในผู้ชายและผู้หญิง ไปจนถึงบิกีนี แวกซ์ และ คำอธิบายอื่น ๆ โมโนกีนี หมายถึงชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวแบบเปลือยท่อนบนของผู้หญิง และ บิกีนีผู้ชาย (เรียก แมนกีนี) อาจหมายถึงกางเกงว่ายน้ำของผู้ชาย[2] หรือ ชุดชั้นในแบบ บิกีนี สลิงบิกีนี คือชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวที่ตัดส่วนเนื้อผ้าออกไปมาก

กำเนิดและการพัฒนาของคำ
การออกแบบชุดว่ายน้ำแบบสองชิ้นปรากฏขึ้นในสมัยคลาสสิก[4] ส่วนการออกแบบยุคใหม่ออกสู่สายตาสาธารณชนครั้งแรก ณ กรุงปารีส เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2489[5] วิศวกรเครื่องกลชาวฝรั่งเศส หลุยส์ เรอาร์ ได้เปิดเผยการออกแบบชุดที่เขาเรียกว่า “บิกีนี” โดยนำชื่อมาจากเกาะบิกีนีอะทอลล์ ในมหาสมุทรแปซิฟิก[6][7] ซึ่งก่อนหน้านั้นสี่วัน สหรัฐอเมริกาได้เริ่มทดสอบระเบิดนิวเคลียร์เป็นครั้งแรก เป็นส่วนของโครงการ โอเปอเรชั่น ครอสโรด ชื่อภาษาอังกฤษของเกาะมาจากชาวเยอรมันชื่อ บิกีนี ที่ตั้งให้เกาะอะทอลล์ขณะที่เป็นส่วนหนึ่งของ เยอรมัน นิวกีนี ซึ่งเป็นการรับเอาคำของภาษามาร์แชลมาใช้ จากชื่อ พิกินนี ([pʲi͡ɯɡɯ͡inʲːii̯]), หมายถึง ผิวของมะพร้าว เรอาร์ หวังว่าชุดว่ายนู้ปแบบที่เปิดเผยของเขาจะสามารถสร้างปรากฏการณ์นิยมอย่างดังระเบิดได้ทั้งทางการตลาดและในเชิงวัฒนธรรม เช่นเดียวกับการระเบิดที่เกาะบิกีนีอะทอลล์[8] Réard hoped his swimsuit's revealing style would create an "explosive commercial and cultural reaction" similar to the explosion at Bikini Atoll.[9][10][11][12][13] ชื่อสำหรับชุดของเขาจึงเป็นที่ติดหูของสื่อมวลชนและสาธารณชน[11]

ถึงแม้ว่าจะมีความคล้ายคลึงทางภาษา เช่น bilingual และ bilateral ที่มีคำนำภาษาละตินว่า “bi-” (แปลว่า “สอง” ในภาษาละติน) คำว่า บิกีนี กลายคำมาจากคำสองส่วน [bi+kiji] โดย รูดิ เกิร์นไรค ผู้แนะนำ โมโนกีนี ในปี พ.ศ. 2507[14][15][16] Later swimsuit designs like the tankini and trikini further cemented this false assumption.[17] ชุดว่ายน้ำรูปแบบต่อมา เช่น แทงกีนี และ ไตรกีนี ยิ่งทำให้ยึดติดกับการทึกทักความหมายที่ผิดนี้มากขึ้น เวลาต่อมา คำในหมวด –กีนี (ตั้งชื่อโดยนักเขียน วิลเลียม ซาไฟร์[18]) รวมถึงหมวดคำ –อินี (ตั้งชื่อโดยดีไซเนอร์ แอนน์ โคล[19]) บิกีนีได้กลายมาสู่รูปแบบที่หลากหลาย โดยมากมักจะมีชื่อเฉพาะที่แปลกใหม่[20] ไม่ว่าจะเป็น โมโนกีนี (นูโมกีนี หรือ ยูนิกีนี) ซีกีนี แทงกีนี คามิกีนี ไฮกีนี (ฮิปกีนี) มินิกีนี และ ไมโครกีนี

ประวัติ
ยุคโบราณ

คนโรมันโบราณ วิลลาโรมานา เดล คาซาเล (ค.ศ. 286-305) ในซิซิลี แสดงภาพบิกีนีที่ถูกพบเห็นในยุคต้น
จุดเริ่มต้นของชุดว่ายน้ำสองชิ้นสามารถย้อนไปถึงยุคโบราณที่เมือง ชาตัลเฮอยืค ในภาพแสดงเทพธิดาทรงเสือดาวสองตัว โดยสวมชุดแต่งกายในลักษณะคล้ายบิกีนี[4] และในสมัยจักรวรรดิเกรโก-โรมัน ซึ่งปรากฏภาพชุดแต่งกายเหมือนบิกีนีที่นักกีฬาหญิงสวมใส่ บนโกศและภาพวาดในสมัย 1400 ปีก่อนคริสต์ศักราช[21] ในภาพชุด Coronation of the Winner งานโมเสกบนพื้นของโรมันวิลลาในซิซิลี ซึ่งอยู่ในช่วงยุคไดโอเคลเตียน (ค.ศ. 286-305) แสดงภาพหญิงสาวที่ร่วมการแข่งขันยกน้ำหนัก ขว้างจักร และ เลี้ยงลูกบอลในชุดคล้ายบิกีนี (แบนโดกีนี ในสมัยปัจจุบัน)[5][22] ภาพโมเสก ที่ถูกพบในวิลลาโรมานา เดล คาซาเล ของซิซิลี แสดงภาพหญิงสาวสิบคนซึ่งถูกเรียกชื่อดูไม่เข้ากับยุคสมัยว่า “บิกีนี เกิร์ล” [23][24] โบราณคดีโรมัน ค้นพยภาพวาดเทพีวีนัส ในเครื่องแต่งกายที่คล้ายกัน ในปอมเปอี ภาพวาดของเทพีวีนัสได้ถูกค้นพบในคาซาเดลลาเวเนเร[25][26][27] ในห้องทำงานของบ้านฟีลิกซ์จูเลีย[28] และในสวนกลางอาคารของ เวีย เดล แอบบอนแดนซา[29]

ก่อนจะมาเป็นบิกีนี

แอนเนตต์ เคลเลอร์แมน เอนกายบนไม้กระโดดน้ำโดยสวมชุดว่ายน้ำที่ออกแบบเอง ในปี พ.ศ. 2452
การว่ายน้ำหรืออาบน้ำกลางแจ้งไม่ได้รับการสนับสนุนจากคริสเตียนตะวันตก ส่งผลให้อุปสงค์หรือความต้องการชุดว่ายน้ำหรือชุดอาบน้ำมีน้อยจนกระทั่งศตวรรษที่ 18 ชุดอาบน้ำสำหรับศตวรรษที่ 18 คือชุดเสื้อคลุมยาวกรอมเท้า ในแบบเสื้อตัวหลวมที่มีแขนยาวทำมาจากขนแกะหรือผ้าสักหลาด ความพอประมาณหรือความสุภาพจึงไม่ถูกคุกคาม[30]

ในปี พ.ศ. 2450 แอนเนตต์ เคลเลอร์แมน นักว่ายน้ำและนักแสดงชาวออสเตรเลีย ถูกจับกุมที่ชายหาดบอสตัน จากการสวมใส่ชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวแขนกุดที่รัดรูปปกปิดจากคอถึงนิ้วเท้าโดยเป็นชุดที่เธอรับแบบมาจากอังกฤษ[30] ถึงแม้ว่าชุดว่ายน้ำสำหรับผู้หญิงจะเป็นที่ยอมรับกันในบางส่วนของยุโรปในปี พ.ศ. 2453 แล้วก็ตาม[31] ในปี พ.ศ. 2456 คาร์ล แจนแซ่น ดีไซเนอร์ผู้ได้รับแรงบันดาลใจจากการแข่งขันว่ายน้ำหญิงในโอลิมปิก ได้ออกแบบชุดว่ายน้ำสองชิ้นชุดแรกขึ้น ชุดรัดรูปชิ้นเดียวที่ท่อนล่างเป็นขาสั้น และท่อนบนเป็นแขนสั้น[32]

ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2463 และปี พ.ศ. 2473 ผู้คนเริ่มเปลี่ยนจาก “การลงเล่นน้ำ” ไปเป็น “การอาบแดด” ที่โรงอาบน้ำ และ สปา การออกแบบชุดว่ายน้ำจึงเปลี่ยนจากการเน้นด้านการใช้งานไปเป็นเพื่อประดับตกแต่ง เรยอน ถูกนำมาใช้ในช่วงปี พ.ศ. 2463 ในการผลิตชุดว่ายน้ำแบบรัดรูป[33] หากแต่ความทนทานโดยเฉพาะเมื่อเปียกน้ำยังคงเป็นปัญหา[34] มีการนำผ้ายืด และ ผ้าไหม มาใช้บ้าง ในปี พ.ศ. 2473 ผู้ผลิตได้ลดระดับคอเสื้อให้ต่ำลง เอาแขนเสื้อออก และปรับด้านข้างให้กระชับตัวขึ้น ด้วยผ้าแบบใหม่ที่พัฒนาขึ้น โดยเฉพาะผ้ายางเลเท็กซ์ และ ผ้าไนล่อน[35] ตลอดช่วงปี พ.ศ. 2473 เป็นต้นมา ชุดว่ายน้ำค่อย ๆ รัดรูปมากขึ้นโดยมีสายคล้องไหล่ที่สามารถปลดลงได้เพื่อการทำให้ผิวสีแทน[36]

ชุดว่ายน้ำของผู้หญิงในช่วงยุคปี พ.ศ. 2473 และ ปี พ.ศ. 2483 รวมไปถึงการเพิ่มสัดส่วนของช่วงหน้าท้องที่เปิดเผยมากขึ้น นิตยสารวัยรุ่นในช่วงปลายยุคปีพ.ศ. 2483 และ ปี พ.ศ. 2493 ได้แสดงชุดว่ายน้ำรูปแบบเดียวกันที่เปิดเผยช่วงหน้าท้อง อย่างไรก็ตามแฟชั่นที่เปิดหน้าท้องนี้ คงไว้สำหรับชายหาดและงานที่ไม่เป็นทางการ โดยมองว่าไม่สุภาพสำหรับการสวมใส่ในที่สาธารณะ[37] ฮอลลีวุดสนับสนุนชุดที่เย้ายวนใจนี้ในภาพยนตร์ เช่น ลูกสาวเนปจูน ซึ่ง เอสเทอร์ วิลเลียม ใส่ชุดที่ดูยั่วยวนมีชื่อ เช่น สองแง่สองง่าม (ดู-บล' อังทาง-ดร') และ เด็กน้อยที่รัก (ฮันนี ไชด์)[38]

บิกีนี
ในปี พ.ศ. 2489 ณ กรุงปารีส นักออกแบบแฟชั่น ฌัก แอ็ง ได้เปิดตัวชุดว่ายน้ำสองชิ้นที่เรียกว่า อะตอม ตามชื่อหน่วยที่เล็กที่สุดของสสาร[11] ซึ่งเขาโฆษณาว่าเป็นชุดว่ายน้ำที่เล็กที่สุดในโลก ท่อนล่างของชุดว่ายน้ำนี้มีขนาดใหญ่เพียงพอที่จะปิดสะดือของผู้สวมใส่ได้

ในช่วงเวลาเดียวกัน หลุยส์ เรอาร์ ได้ออกแบบชุดว่ายน้ำสองชิ้นของเขาเองเพื่อมาแข่งขันกัน โดยเขาเรียกว่า เดอะบิกีนี [39] ชุดบิกีนีของเรอาร์ เหนือกว่าอะตอมของแอ็งที่ความสั้นกะทัดรัด เป็นชุดในรูปแบบเสื้อชั้นในและผืนผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นที่ต่อกันด้วยสายผ้า โดยชิ้นล่างได้ตัดผ้าส่วนบนแบบขแงแอ็งออกไป ด้วยขนาดรวมของผ้า 30 ตารางนิ้ว (200 ซ.ม.2) ด้วยลายพิมพ์แบบหนังสือพิมพ์ซึ่งใช้คำโฆษณาว่า “เล็กกว่าชุดว่ายน้ำที่เล็กที่สุด” [40][41]

หลังจากที่ไม่สามารถหานางแบบมาแสดงชุดที่วาบหวิวของเขาได้[42] เรอาร์ได้ว่าจ้าง มิเชอลิน เบอร์นาร์ดินี นักเต้นระบำเปลื้องผ้า วัย 19 ปี จาก คาสิโน เดอ ปารีส[43] โดยเบอร์นาร์ดินีได้รับจดหมายจากผู้ที่ชื่นชอบถึง 50,000 ฉบับ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย[6][32]

เรอาร์ กล่าวว่า “เช่นเดียวกับ [อะตอม] ระเบิด บิกีนีนั้นมีขนาดเล็กและมีอำนาจทำลายล้างสูง[44] ไดอาน่า วรีแลนด์ นักเขียนแวดวงแฟชั่นได้กล่าวถึงบิกีนีว่าเป็น ระเบิดอะตอมของแฟชั่น [44] ในงานโฆษณาเขาได้กล่าวว่าชุดว่ายน้ำไม่อาจเป็นบิกีนีที่แท้จริงได้ “หากไม่สามารถดึงรอดผ่านแหวนแต่งงานได้” [6] เลอ ฟิกาโร นักหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศส เขียนว่า “ผู้คนถวิลหาความสุขง่าย ๆ จากทะเล และแสงแดด สำหรับผู้หญิงแล้ว การได้ใส่ชุดบิกีนีเป็นสัญญลักษณ์อย่างหนึ่งของการหลุดพ้นเป็นอิสระ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องทางเพศ หากแต่เป็นการเฉลิมฉลองในอิสรภาพและการกลับคืนสู่ความสุขในชีวิต” [32]

ความสำเร็จของบิกีนีในช่วงแรกนี้ส่วนหนึ่งจึงมาจากการจำกัดปริมาณการใช้ผ้าภายหลังสงคราม[45]ดีไซน์ของเรอาร์เป็นที่นิยมส่งให้ธุรกิจของเขารุ่งเรืองในประเทศฝรั่งเศส จากข้อมูล WordIQ.com เป็นเวลานานกว่า 15 ปีที่ บิกีนีจะได้รับการยอมรับในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2494 บิกีนีถูกสั่งห้ามในเวทีการประกวดมิสเวิลด์ ในปี พ.ศ. 2500 บรีฌิต บาร์โด ใส่บิกีนีในภาพยนตร์ And God Created Woman ซึ่งสร้างตลาดสำหรับชุดว่ายน้ำในสหรัฐอเมริกา และในปี พ.ศ. 2503 เพลงของไบรอัน ไฮแลนด์ Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini ทำให้เกิดการซื้อบิกีนีอย่างมากมาย และในที่สุดบิกีนีก็เป็นที่นิยม ในปี พ.ศ. 2506 ภาพยนตร์ Beach Party นำแสดงโดย แอนเน็ต ฟูนิเซลโล และ แฟรงกี้ อวาลอน นำมาซึ่งภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีบิกีนีเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมร่วมสมัย แม้ว่าดีไซน์ของแอ็ง จะเป็นชุดแบบแรกที่ปรากฏบนชายหาด แต่ชุดว่ายน้ำสองชิ้นรูปแบบของเรอาร์กลับเป็นบิกีนีแบบที่ติดตลาด[46][5] เมื่อชุดเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก คำเรียกนี้จึงกลายมาเป็นคำทั่วไปหรือคำสามัญที่ใช้สำหรับชุดว่ายน้ำสองชิ้นแทนที่แต่ดั้งเดิมใช้เรียกชื่อตราสินค้า

การต่อต้านจากสังคม
ดังที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ บิกีนีเป็นมากกว่าเสื้อผ้าที่วาบหวิว แต่เป็นเรื่องของสภาวะจิตใจ
เลน่า เลนเส็ก หนังสือ The Beach: The History of Paradise on Earth ปี พ.ศ. 2541[47]
แม้ชุดจะได้รับความสำเร็จช่วงเริ่มแรกในประเทศฝรั่งเศส ผู้หญิงทั่วโลกก็ยังคงยึดติดกับชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวแบบดั้งเดิม และเมื่อยอดขายหยุดนิ่ง เรอาร์ก็กลับไปออกแบบและขายชุดทรงหลวม[48] แบบถูกธรรมเนียม ในปี พ.ศ. 2493 นิตยสารไทม์ สัมภาษณ์ เฟรด โคลด์[32] นักธุรกิจชุดว่ายน้ำชาวอเมริกัน ผู้เป็นเจ้าของบริษัทชุดว่ายน้ำตลาดแมส Cole of California[49] กล่าวว่าเขารู้สึก “รังเกียจบิกีนีที่มีชื่อเสียงของฝรั่งเศส” เรอาร์เองก็เคยกล่าวว่า “ชุดว่ายน้ำสองชิ้นนี้เปิดเผยทุกอย่างของผู้หญิงยกเว้นเพียงชื่อกลางของเธอ”[50] ในปี พ.ศ. 2493 นิตยสารแฟชั่นโมเดิร์นเกิร์ล เขียนว่า “ไม่จำเป็นจะต้องเปลืองคำไปกับสิ่งที่เรียกว่าบิกีนี เพราะมันยากเกินจะคิดว่าผู้หญิงที่รู้จักกาลเทศะหรือมีสมบัติผู้ดีคนไหนจะใส่ชุดเช่นนี้[5][32]

ในปี พ.ศ. 2494 อีริค มอเรย์ ได้จัดการประกวดบิกีนี เพื่อประกวดสาวงาม และโฆษณาชุดว่ายน้ำในงานประจำปีของเทศกาลอังกฤษ สื่อมวลชนให้การตอบรับการประกวดอย่างดีโดยเรียกงานนี้ว่า มิสเวิลด์[51][52] ซึ่งมอเรย์ได้จดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้า[53] เมื่อ กิกิ ฮาแกนสัน ผู้ชนะการประกวดจากประเทศสวีเดนได้รับการสวมมงกุฎในชุดบิกีนี หลายชาติที่เคร่งในศาสนาได้ขู่ที่จะถอนตัวแทนประจำชาติออก เพื่อคลายความโกรธที่เกิดขึ้น มอเรย์จึงสั่งห้ามบิกีนีในการประกวดนางงาม และเปลี่ยนเป็นชุดราตรีแทน[54]ฮาแกนสันจึงเป็นผู้ชนะการประกวดมิสเวิลด์คนเดียวที่ได้รับการสวมมงกุฎในชุดบิกีนี และหลังจากนั้นบิกีนีก็ถูกสั่งห้ามจากเวทีการประกวดสาวงามในหลายประเทศทั่วโลก[55][56] ชุดว่ายน้ำถูกประกาศให้เป็นสิ่งซึ่งผิดศีลธรรมโดยวาติกัน และถูกสั่งห้ามในประเทศแถบชายฝั่งแอตแลนติกฝรั่งเศส[3] เช่น สเปน เบลเยี่ยม อิตาลี โปรตุเกส และ ออสเตรเลีย อีกทั้งยังถูกห้ามหรือไม่สนับสนุนในหลายรัฐของสหรัฐอเมริกา[57][58] National Legion of Decency กลุ่มโรมันคาทอลิกซึ่งควบคุมดูแลเนื้อหาของสื่อในสหรัฐอเมริกาได้กดดันฮอลลีวุดจากการนำเสนอบิกีนีในภาพยนตร์ต่าง ๆ[59] ในช่วงปี พ.ศ. 2473 มีการเริ่มใช้ระบบการเซ็นเซอร์ที่เรียกว่า Hays production code สำหรับภาพยนตร์ของสหรัฐอเมริกาซึ่งต่อมาถูกยกเลิกในปีช่วงปี พ.ศ. 2503 ที่อนุญาตให้แสดงชุดว่ายน้ำสองชิ้นแต่มิให้เปิดเผยส่วนสะดือ ในปี พ.ศ. 2502 แอนน์ โคล ผู้ออกแบบชุดว่ายน้ำรายใหญ่ของสหรัฐอเมริกา กล่าวว่า “ไม่มีอะไรมากกว่า จี-สตริง มันเป็นความสุภาพเรียบร้อยในขั้นสุด”[60]

การพุ่งสู่ความนิยม
ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2493 ดาราฮอลลีวุด เช่น เอวา การ์ดเนอร์ ริต้า เฮย์เวิร์ท ลาน่า เทอเนอร์ [61][62] อลิซาเบธ เทย์เลอร์ [63] ทิน่า ลูอิส [64] มาริลีน มอนโร[65] เอสเทอร์ วิลเลียม และ เบ็ตตี้ เกรเบิล[66] ได้สร้างชื่อด้วยภาพลักษณ์ที่เร่าร้อนจากการสวมใส่บิกีนีถ่ายแบบ ภาพโปสเตอร์ของ เฮย์เวิร์ท และ วิลเลียมได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกา[32] ในยุโรป บรีฌิต บาร์โด ถูกถ่ายภาพขณะสวมชุดบิกีนีที่ชายหาดในงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน ในปี พ.ศ. 2496 เช่นเดียวกับภาพของ อานิต้า เอคเบิร์ก และ โซเฟีย ลอเรน ภาพถ่ายในรูปแบบที่เย้ายวนใจของนักแสดงหรือนางแบบชื่อดังกลายเป็นที่พบเห็นได้ทั่วไป ส่งผลสำคัญให้บิกีนีพุ่งสู่ความนิยมในกระแสหลัก

เดอะการ์เดียนรายงานว่า ภาพของบาร์โดทำให้ เซนต์โทรเปส กลายเป็นเมืองหลวงแห่งบิกีนีของโลก โดยมีบาร์โดเป็นต้นแบบของสาวงามในชุดว่ายน้ำแห่งเมืองกาน ภาพถ่ายของบาร์โดช่วยส่งให้งานเทศกาลเป็นที่รู้จัก ขณะเดียวกันงานเมืองงานก็ถือเป็นจุดหักเหสำคัญของหน้าที่การงานของเธอในปี พ.ศ. 2495 บาร์โดใส่บิกีนีในภาพยนตร์ Manina, the Girl in the Bikini (พ.ศ. 2495 ฉายประเทศฝรั่งเศสในชื่อ Manina, la fille sans voiles) ซึ่งเป็นที่กล่าวขวัญด้วยชุดว่ายน้ำของเธอที่ดูจะเกินควรไป ในปี พ.ศ. 2496 ที่งานเทศกาลเมืองกาน บาร์โด มาร่วมงานพร้อมสามีและผู้จัดการ โรเจอร์ วาดิม ได้รับความสนใจจากช่างภาพด้วยการสวมบิกีนีบนชายหาดทางตอนใต้ของฝรั่งเศส นิตยสารโว้ก เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2496 ลงภาพชุดโดยบริษัทแคลิฟอร์เนีย ไมว่าจะเป็น โคลด์ ออฟ แคลิฟอร์เนีย คาลเท็กซ์ แคทาลิน่า แอนด์ โรส แมรี่ รีดส์ เพลงของไบรอัน ไฮแลนด์ "Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini" ขึ้นอันดับ 1 ของ ชาร์ตบิลบอร์ด ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2503 บอกเล่าเรื่องราวของหญิงสาวที่เขินอายที่จะใส่บิกีนีบนชายหาดโดยคิดว่ามันโป๊เปลือยเกินไป นิตยสารเพลย์บอย ขึ้นปกชุดบิกีนีเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2505 นิตยสารสปอร์ต อิลัสเตรท ฉบับชุดว่ายน้ำ ได้เปิดตัวในสองปีต่อมาด้วยปกของ บาเบ็ทท์ มาร์ช ในชุดบิกีนีสีขาว

เออร์ซูล่า แอนเดรส สวมบทบาทฮันนีไรเดอร์ ในปี พ.ศ. 2505 ในภาพยนตร์เจมส์บอนด์ ดร.โน สวมบิกีนีสีขาวซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักว่า “ดร.โน บิกีนี” ได้รับการพูดถึงว่าเป็นบิกีนีที่มีชื่อเสียงที่สุดตลอดกาล และเป็นสัญลักษณ์ในโลกภาพยนตร์ และประวัติศาสตร์วงการแฟชั่น[67][68][69] แอนเดรสกล่าวว่าเธอเป็นหนี้บุญคุณบิกีนีขาวชุดนั้น “บิกีนีชุดนี้ทำให้ฉันประสบความสำเร็จ จากการแสดงเป็นสาวบอนด์ ในภาพยนตร์ ดร.โน ฉันได้มีอิสระที่จะเลือกบทบาทการแสดงในอนาคต และยังได้รับอิสระทางการเงินอีกด้วย” [67][70] ในปี พ.ศ. 2544 แอนเดรส ขาย ดร.โน บิกีนี ที่เธอใส่ในภาพยนตร์ในงานประมูลชุดไปด้วยราคา 35,000 ปอนด์ (61,500 ดอลลาร์สหรัฐ) ในปี พ.ศ. 2508 หญิงคนหนึ่งกล่าวกับนิตยสารไทม์ ว่า “เกือบจะถือว่าโบราณ ถ้าไม่ใส่บิกีนี” จากนั้นสองปีต่อมา นิตยสารก็เขียนว่า หญิงสาวร้อยละ 65 ให้การยอมรับบิกีนี[61] ราเควล เวลซ์ ใส่บิกีนีหนังกวางในภาพยนตร์ in One Million Years B.C. (พ.ศ. 2509) ซึ่งส่งให้เธอดังเป็นสาวโปสเตอร์ทันที บทบาทของเธอในบิกีนีขนสัตว์ส่งให้เธอเป็นสัญลักษณ์ในแวดวงแฟชั่น และรูปภาพของเธอในชุดบิกีนีกลายเป็นภาพโปสเตอร์ที่ขายดีที่สุด[83] เวลซ์ ปรากฏกายในโฆษณาในฐานะ “ผู้สวมใส่บิกีนีชุดแรกของมวลมนุษยชาติ” และต่อมาบิกีนีขนสัตว์ก็กลายเป็นรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบในช่วงยุค พ.ศ. 2503 ในปี พ.ศ. 2554 นิตยสารไทม์ จัดอันดับให้บิกีนี B.C. ของเวลซ์ เป็น “หนึ่งในสิบของบิกีนียุควัฒนธรรมร่วมสมัย” [67][70]

ปี พ.ศ. 2510 ในงานภาพยนตร์ An Evening in Paris [71] เป็นที่จดจำจนถึงทุกวันนี้เพราะนักแสดงสาวบอลลีวู้ด ชาร์มิล่า ทากอร์ ได้กลายเป็นนักแสดงหญิงอินเดียคนแรกที่ใส่บิกีนีในภาพยนตร์[72] เธอยังได้ถ่ายแบบในชุดบิกีนีในนิตยสาร Filmfare[73][74] ซึ่งชุดได้สร้างความตกตะลึงในกลุ่มชาวอินเดียที่อนุรักษนิยม[75] แต่ยังได้สร้างกระแสต่อไปโดยซีแนท อามัน ใน Heera Panna (พ.ศ. 2516) และ Qurbani (พ.ศ. 2523)[76] ดิมเพิ่ล กาปาเดีย ใน Bobby (พ.ศ. 2516) และ ปาร์วีน บาบิ ใน Yeh Nazdeekiyan (พ.ศ. 2525)[76][77]

การยอมรับจากมวลชน

ในปี พ.ศ. 2531 บิกีนีคิดเป็นสัดส่วนของยอดขายชุดว่ายน้ำกว่าร้อยละ 20 ถึงแม้ว่าแบบสำรวจหนึ่งชี้ว่า บิกีนีร้อยละ 85 ไม่เคยสัมผัสกับน้ำเลย
ดูเพิ่มที่: [[:บิกีนีในยุควัฒนธรรมร่วมสมัย]]
ปี พ.ศ. 2540 เจมี่ ฟอกซ์ นางงามแมริแลนด์ กลายเป็นผู้เข้าประกวดคนแรกใน 50 ปี ที่เข้าแข่งในชุดว่ายน้ำสองชิ้นในช่วงการประกวดชุดว่ายน้ำรอบคัดเลือกของเวทีการประกวดมิสอเมริกา.[78] ถึงแม้ว่าชุดว่ายน้ำแบบชิ้นเดียวจะกลับมานิยมในช่วงปี พ.ศ. 2531 และ พ.ศ. 2541[79] บริษัทของเรอาร์ปิดลงในปี พ.ศ. 2531[80] สี่ปีหลังจากที่เขาเสียชีวิต[81] ในช่วงปลายศตวรรษ บิกีนีกลายเป็นชุดว่ายน้ำที่ได้รับความนิยมสูงสุดทั่วโลก โอลิวิเย่ร์ เซราท นักประวัติศาสตร์ด้านแฟชั่นชาวฝรั่งเศสกล่าวถึงเหตุนี้ว่าเป็นเพราะ “พลังของผู้หญิง ไม่ใช่พลังของแฟชั่น” เขาอธิบายว่า “การปลดปล่อยเป็นอิสระของชุดว่ายน้ำมักถูกเชื่อมโยงไปยังการปลดปล่อยสู่อิสรภาพของผู้หญิง”[5] ถึงแม้แบบสำรวจหนึ่งจะชี้ว่าบิกีนีร้อยละ 85 ไม่เคยสัมผัสกับน้ำเลย[82] เหล่านักแสดงสาวในภาพยนตร์แอคชั่น นางฟ้าชาลี Full Throttle และBlue Crushได้สร้างให้ชุดว่ายน้ำสองชิ้นกลายเป็น “ความเท่าเทียมในสหศวรรษกับชุดเกราะ” จีน่า เบลลาฟอนเต้ กล่าวในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์[32]

ที่เมืองหูหลูเต่า ในเขตมณฑลเหลียวหนิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ได้สร้างสถิติโลกจากการเดินพาเหรดบิกีนีที่ใหญ่ที่สุดในปี พ.ศ. 2555 ด้วยผู้ร่วมงาน 1,085 คน และมีการถ่ายรูปผู้หญิง 3,090 คน[83][84] เบ็ธ ดินคัฟ ชาร์ลตัน ผู้ร่วมวิจัยแห่งสถาบัน Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art กล่าวว่า “บิกีนีแสดงถึงการก้าวกระโดดทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับความตระหนักถึงร่างกาย ข้อคำนึงทางศีลธรรม และทัศนคติทางเพศ” [32] ในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2543 บิกีนีกลายเป็นธุรกิจทีสร้างรายได้ 811 ล้านดอลลลาร์ต่อปี อ้างอิงจาก NPD Group บริษัทด้านข้อมูลผู้บริโภคและธุรกิจค้าปลีก,[85] และได้จุดประกายให้เกิดธุรกิจใหม่ เช่น บิกีนีแวกซ์ และ การทำผิวสีแทน[86]

รูปแบบหลากหลายของบิกีนี
คำว่า “บิกีนี” เริ่มแรกถูกนำไปใช้กับชุดว่ายน้ำที่เปิดเผยส่วนสะดือของผู้สวมใส่ แต่ปัจจุบันนี้วงการแฟชั่นใช้คำว่าบิกีนีกับชุดว่ายน้ำสองชิ้นทุกรูปแบบ[87] แฟชั่นบิกีนียุคใหม่ได้จำแนกลักษณะของดีไซน์เรียบง่ายคือ ผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นในรูปแบบเสื้อชั้นในที่ปกปิดหน้าอก และผ้าชิ้นที่สามในรูปแบบกางเกงชั้นในที่อยู่ต่ำกว่าสะดือที่ปกปิดช่วงขาหนีบและบั้นท้าย[1] การปกปิดร่างกายอาจหลากหลาย จากแบบที่เปิดเผยอย่าง พิวบิกีนี ไมโครกีนี และ สตริง บิกีนี ไปจนถึงดีไซน์ที่ปกปิดมากขึ้น เช่น แทงกีนี สเกิร์ตตินี และ แบนโดกีนี[88]

บิกีนีสามารถ และมีการทำมาจากวัสดุผ้าทุกรูปแบบ เส้นใยผ้า และวัสดุอื่น ๆ ที่นำมาทำบิกีนีนั้นเป็นส่วนสำคัญของดีไซน์[89] T ผ้าฝ้ายทำให้ชุดว่ายน้ำใช้ประโยชน์ได้มากขึ้น และเพิ่มการยืดของผ้าจากแบบที่เรียบง่ายในยุคปี พ.ศ. 2503 ในช่วงแรกบิกีนียุคใหม่ทำมาจากผ้าฝ้ายและผ้ายืด ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2503 ดูปองท์ เปิดตัวไลคร่า (สเปนเด็กซ์) ซึ่งเปลี่ยนวิธีการออกแบบ และการสวมใส่บิกีนีอย่างสิ้นเชิง เคลลี่ คิโลเร็น เบนซิมอน อดีตนางแบบ และผู้เขียนหนังสือ เดอะ บิกีนี กล่าวว่า “ไลคร่าทำให้มีผู้หญิงที่อยากใส่บิกีนีมากขึ้น มันไม่หย่อนยาน ไม่โป่งนูน มันปกปิดและเปิดเผย ทำให้ไม่เหมือนกับชุดชั้นในอีกต่อไป”[90] ผ้าอื่น ๆ เช่น กำมะหยี่ หนัง และผ้าถักไหมพรมถูกนำมาใช้ในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2513[1]

ความหลากหลายของบิกีนีได้รวมถึงรูปแบบต่าง ๆ ที่เปิดเผยไม่มากก็น้อย เช่น สตริง บิกีนี โมโนกีนี (เปลือยท่อนบน) ซีกีนี (โปร่งใส) แทงกีนี ([[แขนกุด]ท่อนบน บิกีนีท่อนล่าง) แคมิบิกีนี (ชุดชั้นในท่อนบน บิกีนีท่อนล่าง) ฮิกีนี (หรือฮิปกีนี) “แกรนนี บิกีนี” (บิกีนีท่อนบน ขาสั้นท่อนล่าง) ธอง มินิกีนี ไมโครกีนี มินิมินี สลิงช็อต แบบผูกด้านข้าง และรูปหยดน้ำตา[20][91] ในการแสดงแฟชั่นครั้งสำคัญในปี พ.ศ. 2528 มีการแสดงชุดแบบสองชิ้นกับเสื้อแขนกุด แทนแบบที่ใช้เกาะอก ชุดที่เหมือนบิกีนีด้านหน้า และแบบชิ้นเดียวด้านหลัง สายรั้งกางเกง มีระบายเป็นชั้น ๆ และแบบเปิดสะดือผ่าลึก[92] เครื่องประดับเหล็กและหินมักถูกใช้เพื่อตกแต่งรูปลักษณ์ตามรสนิยม และเพื่อตอบสนองความต้องการ ผู้ผลิตหลายรายทำชุดบิกีนีตามสั่งให้แก่ลูกค้าโดยใช้เวลาเพียงเจ็ดนาที[93] บิกีนีที่แพงที่สุดในโลกถูกออกแบบในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โดย ซูซาน โรเซ่น ประกอบด้วยเพชร 150 กะรัต (30 กรัม) ซึ่งมีราคา 20 ล้านปอนด์[94]

รูปแบบหลัก
Variant Image First Description
แบนโดกีนี
noborder
—
แบนโดกีนี (หรือแบนดินี)[95]คือ บิกีนีท่อนล่างโดยมีเกาะอกท่อนบน (ไม่มีสายเหนือบ่า)[96][97]เป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วอีกครั้งในกลุ่มสาวรุ่น[98] แบบเกาะอกส่วนบนมียอดขายมากกว่าแทงกีนีแบบธรรมดา [99]บางครั้งชุดแบบเดียวกันก็เรียกว่า แบนโดกีนี และ แทงกีนี [100]
ไมโครกีนี noborder 2538 ไมโครกีนี รวมไปถึง มินิกีนี และ มินิมินี คือชุดบิกีนีชิ้นเล็กสุด[101] ออกแบบสำหรับทั้งผู้หญิงและผู้ชายโดยมากจะมีผ้าขนาดที่พอจะปกปิดอวัยวะเพศได้เท่านั้น และปกปิดหัวนมสำหรับผู้หญิง ถ้ามีสายเพิ่มก็เพียงใช้เพื่อยึดผ้าเข้ากับตัวผู้สวมใส่ รูปแบบอื่นของไมโครกีนีใช้ที่ติดหรือเส้นลวดเพื่อยึดผ้าให้อยู่เหนืออวัยวะเพศ ไมโครกีนีทำให้ผู้สวมใส่อยู่ในขอบเขตที่กฎหมายอนุญาตในแง่ความสุภาพเรียบร้อย และอยู่ในช่องว่างระหว่างชุดว่ายว่ายน้ำที่เปลือยกาย และอนุรักษนิยม[102]
โมโนกีนี noborder 2507 โมโนกีนี (ยูนิกีนีหรือนูโมกีนี) คือ ชุดว่ายน้ำผู้หญิงชิ้นเดียวเหมือนกับท่อนล่าง[103] ปัจจุบันคำว่าโมโนกีนีใช้กับชุดว่ายน้ำแบบใดก็ตามที่เปลือยท่อนบน[104] โดยเฉพาะบิกีนีท่อนล่างที่ไม่มีท่อนบน[105]
พิวบิกีนี 2528 ดีไซเนอร์ รูดิ เกิร์นไรค เผยโฉม พิวบิกีนี ชุดว่ายน้ำซึ่งออกแบบมาเพื่อเปิดเผยบริเวณหัวหน่าวของผู้สวมใส่ ในปี พ.ศ. 2528[106]โดยท่อนล่างมีลักษณะธอง [107] โดยด้านหน้าของพิวบิกีนีเป็นผ้ารูปทรง V ผืนเล็กที่อยู่ต่ำกว่าหัวหน่าวของผู้หญิง โดยเปิดเผยขนหัวหน่าว และบางส่วนของอวัยวะเพศ.[108]
สเกิร์ตตินี noborder
—
สเกิร์ตตินี มีลักษณะบิกีนีท่อนบน และกระโปรงท่อนล่างซึ่งนับเป็นการคิดค้นบิกีนีในรูปแบบใหม่ที่ปกปิดมากขึ้น[109] ชุดว่ายน้ำสองชิ้นที่มีแถบกระโปรงเคยเป็นที่นิยมในอเมริกาก่อนที่รัฐบาลสั่งลดการใช้ผ้าสำหรับตัดชุดว่ายน้ำลงร้อยละ 10 ในปี พ.ศ. 2486 เป็นการปันส่วนในช่วงสงคราม[110]ในปี พ.ศ. 2554 หนังสือพิมพ์เดลี่กราฟ จัดให้บิกีนีกระโปรงเป็นหนึ่งในสิบแบบของชุดว่ายน้ำแห่งฤดูกาล [111]
สลิงบิกีนี
—
สลิงบิกีนี (รู้จักกันว่า สลิงกีนี บิกีนีสายหรือชุดว่ายน้ำแบบสาย) เป็นชุดต่อกันหรือชุดแบบชิ้นเดียวซึ่งเปิดเผยด้านข้างลำตัว และบั้นท้ายส่วนใหญ่เหมือนกับธองเช่นเดียวกับโมโนกีนี เมื่อออกแบบให้ผู้ชายใส่ โดยปกติสายดึงจะเหมือนบิกีนีชิ้นล่างซึ่งสายด้านข้างดึงขึ้นข้างบนเพื่อปกปิดหน้าอกและดึงขึ้นไปเหนือบ่าหรือคล้องรอบคอ ขณะที่สายคู่ที่สองจะพันรอบกลางลำตัว (รู้จักในชื่อ เพรทเซล บิกีนี หรือ ชุดว่ายน้ำเพรทเซล)[112] พร้อมกันกับการเกิดขึ้นของไลคร่า ชุดว่ายน้ำสายปรากฏในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2533 และเป็นที่นิยมมากกว่าในแถบชายหาดยุโรป[113] สลิงบิกีนีเปิดตัวในกระแสหลักในปี พ.ศ. 2537 และหลายเป็นความนิยมทันทีในร้านค้าใหญ่ ๆ ของนครนิวยอร์ก [114]
สตริงบิกีนี noborder 2517 สตริงบิกีนี (หรือแบบผูกข้าง) ได้ชื่อมาจากรูปแบบชุดที่ประกอบด้วยผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นที่ติดกันตรงส่วนขาหนีบ ไม่ใช่ด้านข้าง โดยมีเส้นบาง ๆ ผูกรอบเอวเชื่อมทั้งสองชิ้นเข้าด้วยกัน การแสดงชุดสตริงบิกีนีครั้งแรกเกิดขึ้นโดย เกล็น โทโรริช นักประชาสัมพันธ์ และภรรยาของเขา เพอเร็ต-ดูฮอน นางแบบแฟชั่น ในงานเปิดตัวของแหล่งช็อปปิ้ง เลอ เปอติส เซ็นเตอร์ ในย่านฝรั่งเศสของนิวออร์ลีนส์ รัฐหลุยเซียน่า ในปี พ.ศ. 2517 สตริงบิกีนีเป็นหนึ่งในแบบชุดบิกีนีที่เป็นที่นิยม[115]
แทงกีนี noborder 2541 แทงกีนีเป็นชุดว่ายน้ำที่รวมเอาแขนกุด และบิกีนีท่อนล่าง ในช่วงปลายยุคปี พ.ศ. 2533 [96][116][117] ที่ส่วนใหญ่ทำจากสเปนเด็กซ์และผ้าฝ้าย หรือไลคร่ากับไนล่อน [118]อีกรูปแบบคือแคมกีนี ที่มีสายสปาเก็ตตี้แทนสายแขนกุดเหนือบิกีนีท่อนล่าง[119]
ไตรกีนี noborder 2510 ไตรกีนี ปรากฏครั้งแรกสั้น ๆ ในปี พ.ศ. 2510 ถูกนิยามว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าและจานรองเล็ก ๆ สองใบ โดยกลับมาอีกครั้งเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาในรูปแบบบิกีนีท่อนล่างและสายโยงผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นที่ปกปิดหน้าอก[120] ไตรกีนีชิ้นบนโดยมากจะเป็นผ้าสองส่วนที่แยกกัน[121] ชื่อของชุดว่ายน้ำแบบนี้มาจากคำว่าบิกีนี โดยแทนที่คำว่า “bi” ที่หมายความว่า “สอง” ด้วย “tri” ที่แปลว่า “สาม” [122] Dolce & Gabbana ออกแบบไตรกีนีในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2548 ในแบบโลหะมันวาวสามชิ้นซึ่งแทบจะปกปิดส่วนสำคัญไม่ได้[123]และมีแบบที่ขายสามชิ้นเป็นผ้าที่ต่อกันเป็นผืนเดียว[124] เรียกว่า บิกีนีไร้สาย[125] หรือ บิกีนีไม่มีสาย [126][127]จากผู้ผลิตหลายราย ชุดว่ายน้ำแบบนี้มักเป็นการรวมกันของชิ้นผ้าที่ปิดหัวนมที่เข้ากับชิ้นผ้าในส่วนล่าง
ชุดชั้นในบิกีนี

ชุดชั้นในบิกีนี
ชุดชั้นในบางแบบทั้งสำหรับผู้ชายและผู้หญิงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มชุดชั้นในบิกีนีด้วยความเหมือนกันทั้งขนาดและรูปแบบในส่วนท่อนล่างของชุดว่ายน้ำบิกีนี สำหรับผู้หญิง ชุดชั้นในบิกีนีหมายถึงชุดชั้นในแบบรัดรูป ชิ้นเล็กหรือแบบที่เปิดเผยส่วนสัดซึ่งให้การปกปิดช่วงกลางลำตัวน้อยกว่ากางเกงชั้นในทั่วไป สำหรับผู้ชาย บอกีนีคือชุดชั้นในซึ่งมีขนาดเล็กและเปิดเผยสัดส่วนมากกว่ากางเกงในขาสั้น บิกีนีอาจเอวต่ำหรือเว้าสูง แต่ส่วนใหญ่จะต่ำกว่าเอว มักอยู่ระดับสะโพก และโดยมากไม่มีกระเป๋าหรือชายกางเกง วงขาจะอยู่ตรงต้นขา บิกีนีสายจะมีส่วนหน้าและส่วนหลังซึ่งต่อกันตรงเป้ากางเกงโดยไม่เชื่อมต่อตรงเอว และไม่มีผืนผ้าด้านข้างทั้งสอง[128] ชุดว่ายน้ำ และชุดชั้นในมักมีรูปแบบที่ใกล้เคียงกันเนื่องจากสวมใส่แนบชิดร่างกาย ข้อแตกต่างหลักระหว่างทั้งสองอย่างคือชุดว่ายน้ำนำให้ชุดชั้นในเปิดเผยต่อสาธารณะ[129] ชุดว่ายน้ำยังคงมีรูปแบบใกล้เคียงกับชุดชั้นใน[130] และขณะเดียวกันทัศนคติที่มีต่อบิกีนีก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ชุดชั้นในถูกออกแบบไปสู่ขนาดที่เล็กลง ไม่มีตะเข็บซึ่งเน้นที่ความสบายเป็นอันดับแรก[131]

ประวัติ
ชุดชั้นในผู้หญิง

1927
ขณะที่ชุดว่ายน้ำพัฒนาไป ชุดชั้นในก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ระหว่างปี พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2483 ความยาวของชุดว่ายน้ำก็เริ่มเปลี่ยนไปตามการออกแบบชุดชั้นใน[132] ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2463 ผู้หญิงเริ่มละทิ้งเสื้อยกทรงรัดรูป ขณะที่บริษัทคาโดลในกรุงปารีสเริ่มพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า “สายรัดหน้าอก” [133] ในช่วงยุคมหาวิกฤตเศรษฐกิจโลก กางเกงชั้นในและเสื้อยกทรงได้ริเริ่มทำขึ้น โดยใช้เส้นด้ายที่ยืดหยุ่นหลายแบบทำให้ชุดชั้นในพอดีตัวเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2473 รูปแบบของชุดชั้นในทั้งสำหรับผู้หญิงและผู้ชายได้รับอิทธิพลมาจากชุดว่ายน้ำทางยุโรป ถึงแม้ว่าช่วงเอวจะยังอยู่เหนือสะดือ แต่ช่วงขาก็ถูกยกเป็นโค้งจากเป้ากางเกงไปยังสะโพก กางเกงในนี้เป็นต้นแบบของกางเกงชั้นในแบบต่าง ๆ ตลอดช่วงศตวรรษ[134] ขนาดคัพยกทรงได้ถูกใช้เป็นมาตรฐานในปี พ.ศ. 2478 ยกทรงที่เสร

ชุดชั้นในสตรี เป็นชุดชั้นในของผู้หญิง และอาจบ่งบอกถึงแฟชั่น ความทันสมัย และมีเสน่ห์

ชุดชั้นในถูกออกแบบด้วยผ้าให้มีความยืดหยุ่น และตกแต่งสวยงาม เช่น ไลคร่า ไนลอน (ไนลอนสามล้อ) เส้นใยสังเคราะห์ แพรซาติน ลูกไม้ ผ้าไหม ผ้าเชียร์ สิ่งทอ ชุดชั้นในผ้าฝ้ายหรือผ้าสังเคราะห์บางชนิดก็เป็นชุดชั้นในสตรี

ต้นกำเนิด
แนวคิดของชุดชั้นในสตรี ให้เป็นชุดชั้นในที่ดึงดูดสายตา ซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมีเลดี้ดัฟฟ์ กอร์ดอน แห่งลูเซลเป็นผู้บุกเบิกการพัฒนาชุดชั้นในสตรีที่จากชุดเครื่องรัดตัวที่เข้มงวด. ผ่านช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้หญิงสวมชุดชั้นในด้วยเหตุผลหลักสามประการ: เพื่อปรับเปลี่ยนรูปร่างภายนอกของพวกเธอ (ชุดแรก คือ ชุดเครื่องรัดตัว และต่อมา คือ ชุดชั้นในยกทรง) ด้วยเหตุผลด้านสุขอนามัย ก่อนการประดิษฐ์ของครีโนลิน ชุดชั้นในของผู้หญิงมักมีขนาดใหญ่ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีขนาดรัดตัว เล็กลง น้อยและกระชับ และถูกแทนที่ด้วยชุดชั้นในยกทรง ได้รับการจดสิทธิบัตรครั้งแรกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดย คาเรสซี ครอสบี้ เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้หญิงพบว่าตนเองมีบทบาทในการทำงานของผู้ชายมากขึ้น จึงมีความต้องการกางเกงในมากขึ้น ผู้ผลิตเริ่มใช้ผ้าที่มีน้ำหนักเบาและระบายอากาศมากขึ้น อันเดร คัร์เรกส เป็นคนแรกที่ทำชุดชั้นในผู้หญิงสำหรับกลุ่มเยาวชน ในคอลเลกชั่นปี ค.ศ. 1965 นำเสนอชุดชั้นในในรูปแบบเซ็กซี่ เย้ายวน สื่อถึงภาพลักษณ์ผู้หญิงในสมัยใหม่[1]

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชุดชั้นในสตรีมีรูปแบบขนาดเล็ก และมีแบบที่หลากหลายมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1960 ผู้ผลิตชุดชั้นใน เช่น เฟรดเดอริก แห่งฮอลลีวูด ก็เริ่มสนในชุดชั้นใน อุตสาหกรรมชุดชั้นในเริ่มขยายตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ด้วยการออกแบบที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของแจ๊กเก็ต

โครงสร้างตลาด

วิกตอเรียส์ซีเคร็ต แฟชั่นโชว์ 2014. วิกตอเรียส์ซีเคร็ต เป็นร้านค้าปลีกชุดชั้นในที่ใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา[2]
ตลาดชุดชั้นในของคริสต์ศตวรรษที่ 21 ถูกผลักดันโดยการถือกำเนิดของเทคโนโลยีที่ทันสมัยและผ้าที่ช่วยในการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่ เช่น ชุดชั้นในยกทรงไร้รอยต่อที่ตัดด้วยเลเซอร์และยกทรงเสื้อยืด นักออกแบบเริ่มให้ความสำคัญกับผ้า เย็บปักถักร้อย และสีสดใสมากขึ้น

ตลาดชุดชั้นในทั่วโลกในปี ค.ศ. 2003 อยู่ที่ประมาณ 29 พันล้านดอลลาร์ ในขณะที่ในปี ค.ศ. 2005 ยกทรงคิดเป็นร้อยละ 56 ของตลาดชุดชั้นใน และกางเกงในคิดเป็นร้อยละ 29 วิกตอเรียส์ซีเคร็ต เป็นร้านค้าปลีกชั้นนำของสหรัฐที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ[2] ดำเนินงานโดยเฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือ แต่ตลาดยุโรปมี ไทรอัมพ์อินเตอร์เนชั่นแนล และ DB Apparel ที่โดดเด่นกว่า

นอกจากนี้ยังมีบ้านชุดชั้นในแบบฝรั่งเศส รวมทั้ง Chantelle, Aubade และ Simone Pérèle แต่ละแบรด์มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมุ่งมั่นในการสร้างสรรค์นวัตกรรมในสไตล์ฝรั่งเศส

ตั้งแต่ช่วงกลางปี ค.ศ.1990 ผู้หญิงมีทางเลือกมากขึ้นของขนาดของชุดชั้นใน จุดสนใจได้เปลี่ยนจากการเลือกยกทรงในขนาดที่เฉลี่ย ก็สวมใส่ยกทรงที่พอดีกับตัวเองและสมบูรณ์แบบ ในสหราชอาณาจักรสื่อมวลชนกำลังรณรงค์ให้ความรู้เกี่ยวกับความจำเป็นในการที่ผู้หญิงแต่ละคนจะมีชุดชั้นในที่เหมาะกับตัวเองก่อนการซื้อทุกครั้ง

การจำแนกประเภท
เบบี้ดอล เป็นชุดนอนสั้น ๆ มักจะสวมใส่กับกางเกงชั้นใน
บาสก์ ชุดชั้นในหรือเสื้อคลุมกระชับสัดส่วน
แบดกราวน์ เป็นชุดนอนหรือผ้าคลุมไหล่เพื่อความอบอุ่น
บิกีนี มีสองชิ้นประกอบด้วยยกทรงและกางเกงชั้นใน หรือ G-string และ thong
ชุดกีฬาผู้หญิง ถูกสวมใส่มาหลายทศวรรษในช่วงแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ไม่ได้สวมใส่กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน ยังมีชื่อเล่นสำหรับกางเกงในเชียร์ลีดเดอร์
บอดี้สตอกกิ้ง มักใช้เพื่อให้ดูผอมลง
บอดี้สกิน
บอดิส ครอบคลุมร่างกายจากคอถึงเอว อาจเสริมด้วยเหล็กหรือกระดูกเพื่อให้การรองรับเต้านมมากขึ้น
บอยซูส, สไตล์ของกางเกงชั้นในคล้ายคลึงกับกางเกงขาสั้นเด็กผู้หญิง
ยกทรง เรียกกันทั่วไปว่าเป็นชุดชั้นในกระชับ สวมใส่เพื่อช่วยยกทรงทรวงอกของสตรี
เคมมิ่งนิเกิล
จี-สตริง คำที่ใช้เพื่อระบุว่าเสื้อผ้าแสดงส่วนล่างของก้น
เสื้อคลุมอาบน้ำ ชุดชั้นในแบบชิ้นเดียวที่มีรูปร่างเหมือนชุดนอน ไม่มีแขนก้อย มันคล้ายกับเบบี้ดอล
โคเซ็ท เสื้อท่อนบนสวมใส่เพื่อกระชับรูปร่างลำตัว
เกราะ หรือ แมร์รี่วิโดว์
แฟรนเมด
จี-สตริง

ผู้หญิงที่ชายหาดสวมชุด จี-สตริง
สายรัดถุงเท้า ใช้เพื่อเป็นถุงน่อง
กริเดิล
กางเกงยาย ชื่อเล่นสำหรับกางเกงที่มีเอวสูงและครอบคลุมก้นมาก
เจอร์ซี่ ไนท์เชิ้ตเสื้อยืดยาว ๆ หลวม ๆ ทำจากผ้าฝ้ายโพลีเอสเตอร์ผ้าไนล่อนหรือผ้าชีฟอง
กิโมโน เป็นเสื้อยืดรูปตัว T แบบเรียงราย
ไนท์กราวน์
เสื้อนอน
เสื้อเพนวา
กระโปรงชั้นใน โดดเด่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 20 มักจะสวมใส่กระโปรงเพื่อเพิ่มความกระปรี้กระเปร่าให้กับกระโปรงในแบบโกธิกและวัฒนธรรมโลลิต้า
เสื้อคลุม เสื้อผ้าที่สวมใส่เพื่อปกปิดร่างกาย เสื้อคลุมอาจยาวกว่าเข่าหรือสั้นกว่า และสวมใส่เป็นชุดชั้นในอีกด้วย
สลิป
ถุงน่อง
สตริงบอดี้
ธอง เป็นลักษณะของกางเกงสำหรับชุดชั้นใน หรือชุดว่ายน้ำ มีลักษณะแถบที่บางในด้านหลัง เมื่อใส่แล้วจะมีการเผยแก้มก้นออกมา
เท็ดดี้
ยูนิตาร์ด หนึ่งชิ้นเสื้อผ้ากระชับผิว

รักชั้นนัย (อังกฤษ:The Underwear) เป็นละครชุดที่มีจุดเด่นของเรื่องนำเสนอภาพสังคมของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่รวมกลุ่มกันบนเว็บบอร์ด บนอินเทอร์เน็ตที่ใช้ชื่อวา "The Underwear" ซึ่งเป็นเว็บบอร์ดที่มีเนื้อหาในเรื่องทางเพศเสียเป็นส่วนใหญ่ โดยละครชุดเรื่องนี้ออกอากาศในวันอาทิตย์ เวลา 22:00-23:00 ทางช่องวัน โดยเป็นความร่วมมือระหว่าง MBO Teen Entertainment กับ จีเอ็มเอ็มบราโว โดยถือเป็นละครชุดเรื่องที่สองของทางเอ็มบีโอเอง ต่อจากเรื่อง เป็ดIdol และเป็นละครชุดเรื่องแรกของเอ็มบีโอที่ออกอากาศในช่วงเวลาหลัง 22:00 น. รวมถึงเป็นละครชุดเรื่องแรกของทางเอ็มบีโอที่มีการเผยแพร่ผ่านช่องทางไลน์ทีวี โดยมีกำหนดออกอากาศตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2560 - 2 เมษายน พ.ศ. 2560

แรกเริ่มทางเอ็มบีโอมีกำหนดจะปล่อยตัวอย่างผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2559[1] แต่ก็เลื่อนออกไปเป็นการชั่วคราวระยะหนึ่ง เนื่องจากยังคงอยู่ในช่วงของการถวายความอาลัย พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เอ็มบีโอจึงใช้วิธีปล่อยตัวอย่างทีละชุด เริ่มจากวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2560 เป็นการเสนอภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดในละครชุดเรื่องนี้ และต่อมาในวันที่ 10 มกราคม ปีเดียวกัน มีการปล่อยตัวอย่างแบบทางการ และสองวันหลังจากนั้น ในวันที่ 12 มกราคม ปีเดียวกัน มีการปล่อยคลิปวิดีโอแนะนำตัวละครตามลำดับ

เนื้อเรื่องย่อ
ในห้วงเวลาแห่งความมืดที่ทุกคนนอนหลับ แต่ยังมีอีกโลกที่ไม่เคยหลับใหล The Underwearเว็บบอร์ด 18+ ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ให้ผู้คน ที่เหงา เศร้า เบื่อ ว้าวุ่นและกำลังสับสนในตัวเอง ได้เข้าไประบายความสุข ทุกข์ หาเพื่อน หาที่ปรึกษา หรือแม้แต่...หาคนรู้ใจ

เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นในคืนวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ม่อน (มิว MBO) ได้มาร่วมงานปาร์ตี้ Countdown ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ที่ร้าน Small Talk ของ เจ (เอ็มม่า MBO) นักแสดงสาวดาวรุ่งพุ่งแรงสาวรุ่นพี่ที่ม่อนแอบปลื้มมาตลอด ซึ่งเกมส์ที่เป็นจุด Climax ของปาร์ตี้ในคืนนั้น คือการปิดไฟทั้งร้านและให้ เจ เดินไปจูบกับใครก็ได้คนหนึ่งในงานและ ม่อน ก็โดนจูบในคืนนั้น ทำให้ ม่อน คิดว่า เจ มีใจให้กับเขา แต่ด้วยความที่ เจ เป็นดาราจึงไม่กล้ามาบอกรักกับเขาตรงๆ เขาจึงเริ่มความคิดที่จะเป็นฝ่ายจีบ เจ ก่อน แต่ด้วยความที่เป็นหนุ่มอ่อนหัด ไม่เคยผ่านการมีความรัก สาวเพื่อนซี้อย่างถ้วยฟู (จิด้า MBO) จึงอาสาเป็นโค้ช สอนวิชารักให้กับ ม่อน เพราะหวังจะได้ใกล้ชิดกับม่อน เนื่องจากเธอก็แอบมีใจให้ ม่อนเช่นกัน ถ้วยฟู ใช้วิธีการสมัคร Log In ในเวบบอร์ด The Underwear เพื่อหาข้อมูลในการจีบสาวมาบอกเพื่อนสนิทของตน จนได้มาเจอกับที่ปรึกษาในเวบบอร์ด The Underwearอย่าง ดื้อ (ก็อต MBO) นักศึกษาหนุ่มที่ทำงานพิเศษเป็นบาริสต้า ในร้านกาแฟ Small Talkที่กำลังมีปัญหาความรักเช่นเดียวกัน เพราะเขาเริ่มไม่แน่ใจว่า ตัวเองคิดยังไงกับ โคน (ตองMBO) รูมเมทที่เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยม

ในขณะเดียวกัน เจ ก็กำลังมีปัญหาชีวิตของตัวเอง เนื่องจากคืนCountdown วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ระหว่างที่อยู่ในงานปาร์ตี้เธอก็ได้รับข่าวร้ายว่า ชิน แฟนหนุ่มของเธอฆ่าตัวตาย หลังจากนั้นเธอก็ถูกคุกคามจากLoginในเว็บบอร์ด The Underwear อย่างหนักแม้ว่าเรื่องนี้จะผ่านไปแล้วหลายเดือนก็ตาม ทั้งการสร้างข่าวเสียๆหายๆ และถูกแฉว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ ชิน ฆ่าตัวตายซึ่ง ยีนส์ (จีน่า.ดี MBO)เพื่อนสนิทที่สุดของ เจ ได้ตั้งข้อสงสัยว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดน่าจะเป็น จั๊ม (ภีม MBO) เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มซึ่งเป็นน้องชายของชิน

แคท (โบลิ่ง MBO) ก็ใช้เวบบอร์ด The Underwear ในการระบายความเศร้าหลังจากคบกับ จั๊ม ได้เพียง 2 สัปดาห์ก็ถูกโดนบอกเลิกจนไม่เป็นอันทำอะไร แม้แต่ตอนที่เรียนพิเศษกับติวเตอร์อย่าง พี่ต่อ (ไอเฟล MBO) เธอก็ยังคงกระวนกระวายถึงจั๊มอยู่ตลอดเวลา

และนอกจาก แคท แล้ว พี่ต่อ ยังมีลูกศิษย์อีกคนหนึ่งคือ นุ่น (นินน่า MBO)สาวมัธยมหน้าสวย หุ่นผอมบาง (จนดูผิดปกติ เป็นที่ถูกตาต้องใจของ โคน หนุ่ม Lolicon จอมหื่นที่เห็นสาวมัธยมเป็นไม่ได้ ต้องเก็บไปเป็นภาพจินตนาการในฝันของเขาตลอด แต่สิ่งหนึ่งที่ โคน ไม่รู้ก็คือ นุ่น มีความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร ซึ่งมีแค่ พราว (แพม MBO) เพื่อนร่วมชั้นเรียน ของ นุ่น ที่แอบรู้ความลับนั้น ส่วนตัว พราว เองก็มีความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้เช่นกัน เพราะเธอกำลังสร้างความสัมพันธ์ลับๆกับ ครูพี ครูประจำชั้นของเธอ และนำเรื่องราวของตัวเองมาเขียนลงเว็บบอร์ด The Underwear ให้คนได้ติดตาม

รายชื่อนักแสดง
ตัวละครหลัก
เรียงตามวิดีทัศน์ประชาสัมพันธ์ชุดแรกที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2559

ชิษณุชา ตันติเมธ รับบท ม่อน
จิดาภา ศิริบัญชาวรรณ รับบท ถ้วยฟู
ธนบดี ใจเย็น รับบท จั๊ม
ณัฐชา เดอซูซ่า รับบท ยีนส์
เอมิกา กร้านท์ รับบท เจ
พงศธร เลียวรักษ์โอฬาร รับบท ดื้อ
ศุภณัฐ สุดจินดา รับบท โคน
ญาณิน โอภาสสถาวร รับบท นุ่น
เปมิกา สุขสวี รับบท พราว
คริษฐ์ เฉิน รับบท ต่อ
กุลิสรา นุตวงษ์ รับบท แคท
นักแสดงสมทบ
ปณิพร อินทรา รับบท ไวน์
เอลิชา ตริวิวัฒน์กุล รับบท ครูพี
ภุชงค์ ผึ่งผาย รับบท ชิน
วาโย อัศวรุ่งเรือง รับบท นัท
บวรรัตน์ มณีรัตน์ รับบท เพื่อนนุ่น
ณัฐชยา ไพรฑูรย์ รับบท เพื่อนนุ่น
เศรษทรงพล คำมุง รับบท พ่อพราว
รัชณี บุญยธโรกุล รับบท แม่นุ่น
บุญมี สว่างวงศ์ รับบท พิธีกรวันปีใหม่
มณฑน์สิตา จิราพัชรภาณุภัคค์ รับบท สาวcosplay1
มินท์ธิตา ชาญสว่าง รับบท สาวcosplay2
รติพันธ์ พันธ์พินิจ รับบท เปิ้ล

อักษรอาหรับสำหรับภาษาเบลารุส (เบลารุส: Беларускі арабскі алфавіт, Biełaruski arabski ałfavit (อักษรละติน) หรืออาราบิตซา (Арабіца, Arabitsa) เป็นระบบการเขียนด้วยอาหรับที่พัฒนาขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 20 -21 ประกอบด้วยอักษร 28 ตัวและอักษรเพิ่มเติมอีก 3 ตัว เพื่อแสดงหน่วยเสียงในภาษาเบลารุสที่ไม่มีในภาษาอาหรับ

กีตับ

อักษรอาหรับนี้ใช้โดยชาวลิปกา ตาตาร์ หรือชาวตาตาร์เบลารุสที่ได้รับเชิญให้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเบลารุส ซึ่งในระหว่าง พุทธศตวรรษที่ 19 - 21 พวกเขาได้หยุดใช้ภาษาของตนเองและเริ่มใช้ ภาษาเบลารุสโบราณและเขัยนด้วยอักษรอาหรับ หนังสือที่เป็นวรรณคดีเรียก กีตับ (เบลารุส: "Кітаб"), ซึ่งมาจากภาษาอาหรับที่แปลว่า หนังสือ มีหนังสือภาษาโปแลนด์บางส่วนเขียนด้วยอักษรอาหรับ ซึ่งมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 22 [1]

อักษรที่เพิ่ม

อักษรอาหรับสำหรับภาษาเบลารุสของอักษร-Zh
สำหรับเสียง /ʒ/ (ж), /tʃ/ (ч) และ /p/ (п) ซึ่งไม่มีในภาษาอาหรับ จะใช้อักษรเปอร์เซียแทนเป็น:
پ چ ژ‎
สำหรับเสียง /dz/ (дз) และ /ts/ (ц) จะใช้อักษรใหม่คือ:
ࢮ ࢯ‎ (Letter sad with three dots.png Letter dal with three dots.png)
อักษรเหล่านี้ใช้ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 21 - 25 เพื่อเขียนภาษาเบลารุสและภาษาโปแลนด์[1]

เสียง /w/ (ў) และ /v/ (в) จะแสดงด้วยเครื่องหมายเดียวกัน:
و‎
ตารางเปรียบเทียบ
สระ
สระจะแสดงด้วยเครื่องหมายการออกเสียงเช่นเดียวกันกับภาษาอาหรับ



อาเรบีตซา (บอสเนีย: arebica, عَرَبٖٮڄا, ออกเสียง: [arebit͡sa] ) หรือ อาราบีตซา (arabica) เป็นอักษรอาหรับรูปแบบหนึ่งที่ใช้เขียนภาษาบอสเนีย (بۉسانسقٖى يەزٖٮق)[1] เคยใช้เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 15-19 (พุทธศตวรรษที่ 20-24) เป็นความพยายามของมุสลิมที่จะพัฒนาอักษรอาหรับมาใช้เขียนภาษาบอสเนียนอกเหนือจากอักษรละตินและอักษรซีริลลิกสำหรับภาษาเซอร์เบีย หนังสือที่พิมพ์ด้วยอักษรนี้ตีพิมพ์ครั้งสุดท้ายเมื่อ ค.ศ. 1941 (พ.ศ. 2484) อักษรนี้ใช้ในทางศาสนาและการบริหาร แต่ใช้น้อยกว่าอักษรอื่น ๆ

ต้นกำเนิด
อักษรอาเรบีตซามีพื้นฐานมาจากตัวเขียนเปอร์เซีย-อาหรับที่เคยใช้ในจักรวรรดิออตโตมัน โดยเพิ่มอักษรสำหรับเสียง t͡s, ʎ และ ɲ ซึ่งไม่มีในภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย หรือภาษาตุรกีออตโตมัน ในที่สุดก็มีการประดิษฐ์ตัวอักษรแทนเสียงสระได้ทุกเสียง อาเรบีตซาจึงจัดเป็นระบบสระ-พยัญชนะโดยแท้จริง ไม่ใช่อักษรไร้สระ

รูปแบบล่าสุดของอักษรอาเรบีตซาออกแบบโดย Mehmed Džemaludin Čaušević เมื่อราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ต้นพุทธศตวรรษที่ 25) เรียกว่าแบบมาทูฟอวีตซา (Matufovica), มาทูฟอวาตชา (Matufovača) หรือเมกเทบีตซา (Mektebica)

พยัญชนะ
รูปแบบสุดท้ายของอักษรอาเรบีตซาประดิษฐ์ขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดย Mehmed Džemaludin Čaušević.