Կարա-Կում, շոկոլադե կոնֆետների ապրանքանիշ, որը արտադրվում է «Կրասնի Օկտյաբր» հրուշակեղենի գործարանի, «Միավորված հրուշակագործներ» կոնցեռնի [1] և նախկինում արտադրվել է նաև ԽՍՀՄ-ի և Ռուսաստանի այլ հրուշակեղենի գործարանների կողմից։
Նկարագրություն

Կոնֆետները պատրաստվում են ընկույզի պրալինից, որին ավելացնում են կակաո և մանրացված վաֆլիներ [2]։ Բաղադրության մեջ մտնում է շոկոլադե ջնարակ, շաքարավազ, շաքարի փոշի, կակաո կարագ, կաթնաշոռային կակաո, կարագ, աղացած նուշի միջուկ, սննդային ֆոսֆատիդի կոնցենտրատ, շերտային վաֆլի և վանիլին[3]։ 100 գրամ կոնֆետը պարունակում է 511-522 կիլոկալորիա[2][4]։
Կարա-Կում ապրանքանիշ

Սկզբում «Կարա-Կում»-ը եղել է Տագանրոգի հրուշակեղենի ապրանքանիշներից[5][6]։

Մինչև 2007 թվականը գործարանները և ֆաբրիկաները կարող էին այն արտադրել ազատ լիցենզիայի հիման վրա։ Սակայն «Ռուսաստանի Դաշնության Քաղաքացիական օրենսգրքի չորրորդ մասի ներդրման մասին» օրենքում փոփոխություն կատարելուց հետո արտադրողները զրկվեցին այդ իրավունքից։ Միևնույն ժամանակ խորհրդային հրուշակեղենի արտադրանքի մեծամասնությունը գրանցվել է «Միավորված հրուշակագործների» կողմից, որն մի շարք դատական հայցեր է ներկայացրել այլ ընկերությունների դեմ, որոնք արտադրում էին ապրանքներ այս կամ նմանատիպ ապրանքնիշների տակ [7]։ 2012 թվականին «Կարա-Կում» ապրանքանիշի իրավունքի պատճառով հակամարտություն է առաջացել Նորվեգիայի «Ռուսաստանի Օրկլա Բրենդ» կոնցեռնի հետ, որի կազմի մեջ մտնում էր «Կրուպսկոյի անվան գործարանը»։ Մի քանի տարվա դատավարությունից հետո ընկերությունները հաշտվեցին։ «Ռուսաստանի Օրկլա Բրենդ »-ը «Միավորված հրուշակագործներին» որպես փոխհատուցում վճարել է 70 միլիոն ռուբլի և «Կարա-Կում» կոնֆետների արտադրության համար երկու ամիս ժամկետով ստացել է լիցենզիա մինչև 2014 թվականի փետրվարի 15-ը [8]։ Բրենդի իրավունքի հետ կապված կոնֆլիկտներ առաջացան նաև «Կիրովյան հրուշակեղենի և մակարոնեղենի կոմբինատի» [9], «Պրիմորսկի կոնֆետ» [10][11] և «Պերմսկայա» [12][13] հրուշակեղենի գործարանների հետ։ Հակամարտությունների արդյունքում որոշ արտադրողներ դադարեցրել են «Կարա-Կում» ապրանքանիշի տակ կոնֆետներ արտադրելը, «Պերմսկայա» հրուշակեղենի գործարանն աշխարհում ստացել է բրենդային ապրանքանիշի իրավունք [12], իսկ «Ռուսաստանի Օրկլա Բրենդ» ընկերությունը արտոնագրային վեճերի գրանցման թույլտվություն է տվել «Արևային Կիզիլ-Կում» ապրանքային նշանին, որի անվան տակ արտադրվում են «Կիզիլ-Կում» կոնֆետները [7]։ Միևնույն ժամանակ բրենդի օրինական սեփականատերը մնացել է «Միավորված հրուշակագործներ» ընկերությունում

Ազովի պահակային դիտանոցներ (ռուս.՝ Азовські дозорні вежі, каланчи), շինություններ, որոնք կառուցվել են 1660-ական թվականներին Դոն գետի ափին` Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Ազով քաղաքի մոտակայքում[1]։

Պատմություն
1663 թվականին Ազովի ամրոցից 3 վերստ հեռավորության վրա, Դոնի ափին[1], այն վայրում, որտեղ գետը բաժանվում է երկու գետաբազուկի[2], թուրքերը կառուցել են երկու աշտարակ-դիտանոց` Վարդին-խուլա և Ջան-խուլա, որոնք հետագայում հայտնի դարձան որպես Նովոսերգիևսկայա և Նիկոնովսկայա աշտարակներ։ Աշտարակները միմյանց հետ կապված էին երկաթյա երեք շղթաներով, ինչը թույլ էր տալիս արգելափակել նավերի ընթացքը Դոնով դեպի բաց ծով[1]։

Թեպետ 1695 թվականին Ազովը թուրքերից հետ գրավելու փորձն անհաջող էր, սակայն այդ գործողությունների ընթացքում գրավվեցին աշտարակ-դիտանոցները[2]։ Դրա համար հավաքագրվել էին կամավորներ Դոնի կազակներից, որոնք պետք է գրոհեին աշտարակները. նրանցից յուրաքանչյուրին խոստացվել էր պարգև` 10 ռուբլի։ Առաջին դիտանոցը գրավվեց հուլիսի 14-ին, երկրորդը՝ 14-ի լույս 15-ի գիշերը[3]։ Դիտանոցներում հայտնաբերվել էին թուրքական թնդանոթներ։ Հետագայում աշտարակ-դիտանոցները հայտնի դարձան որպես Նովոսերգիևսկի քաղաք։

Դոն գետի ձախ կողմում Պետրոս I-ի կարգադրությամբ ստեղծվել է փոքր չափերի ամրոց աշտարակ-դիտանոցի մոտակայքում։ Երբ 1695 թվականին ավարտվել է Ազովի պաշարումը, պահակային դիտանոցներում մնացել են մոտ 3 հազար զինված ստրելեցներ։ 1696 թվականի գարնանը Նովոսերգիևսկայա և Նիկոնովսկայա ամրոցները դարձան Ռուսական ցամաքային բանակի և նավատորմի հավաքագրման կետ։ Այն բանից հետո, երբ Ազովը դարձավ նահանգական քաղաք, աշտարակ-դիտանոցները դադարեցին պատմական կարևոր նշանակություն ունենալուց։ Այդ տեղանքում այժմ գտնվում են երկու մետաղական բարձրավոլտ էլեկտրական հենասյուներ` Դոնի երկու կողմերում